▫️سال‌هاست در اندیشۀ نوشتن کتابی هستم با عنوان پارسی وطن ماست؛ زیرا این زبان پارسی است که ما را به ما می‌شناساند و بالاتر از این موهبت چیزی نداریم. اگر پارسی نبود هیچ نشانی از ما نبود. کشورهایی هستند که تمدنی کهن داشتند مانند مصر و روم و … اما کجاست زبان رومی؟ کجاست زبان مصری؟ این از برکت‌های زبان فارسی و ایرانی است که از اندیشیدن و چاره جستن بازنایستاده است. اینکه ما حالا پاره‌پاره شده‌ایم همه از یک تن واحد به نام ایرانیم. من خدمتکاری هستم برای فرهنگ ایران و زبان فارسی؛ چرا که کمتر زبانی مانند پارسی از پشتوانه‌های غنی برخوردار است و این ماییم که به زبان رودکی و سنایی و فردوسی امروز بعد از قرن‌ها صحبت می‌کنیم. من در سرزمینی زندگی می‌کنم که فارسی زبان رسمی نیست، ولی جای پای زبان فارسی در آن وجود دارد. اگر بخواهیم فرهنگ و گذشتۀ خودمان را بشناسیم باید به منابع فارسی رجوع کنیم که این منابع در هزاران جلد کتاب و رساله موجود است. تحریف و وارونگی تاریخ در کشورهای پساشوروی به‌شدت شکل گرفته و نه تنها شاعردزدی، بلکه تاریخ‌دزدی نیز بسیار رواج پیدا کرده است. اما شاعرانی چون نظامی با آثارشان گویای این راستی هستند که فارسی نامیراست. امروزه آثار کتیبه‌های به زبان مادری مقبرۀ نظامی را نیز برداشته‌اند و دست‌اندازی به این زبان بیش از پیش رواج پیدا کرده است. دشمنی با زبان فارسی و فرهنگ ما واقعاً دردآور است و فاجعه‌ای است که نمی‌دانم کی تمام می‌شود.

 صفر عبدالله

منبع: باشگاه شاهنامه پژوهان