آرمان ملی (12 عقرب): شاهنامه تنها برای نخبگان نیست بلکه شاهنامه و سنت شاهنامه‌خوانی در افغانستان ریشه دراز تاریخی دارد اما بر اساس پژوهش‌های انجام شده، این سنت در سده نوزدهم پس از نخستین هجوم سپاهیان انگلیس گسترش بیشتری یافت و این رسم در بازارهای کابل نسب به شهرهای دیگر کشور رونق بیشتری داشت.

سنت شاهنامه‌خوانی تا چند دهه گذشته نیز در شماری از ولایت‎های کشور رواج داشت. گفته می‌شود شاهنامه خوانان در بعضی از نقاط پرجمعیت شهر کابل به گونه تمثیلی به خوانش بخش‌های پهلوانی شاه‌نامه می‌پرداختند.

این شاهنامه خوانان‌ سیمای خود را چنان پهلوانان می‌آراستند و با به‌کارگیری شمشیر، خنجر و کمانی تلاش می‌کردند تا به صحنه‌آرایی داستان‌ها نیز بپردازند. شاه‌نامه‌خوانان باچنین شیوه‌ای می‌خواستند توجه شمار بیشتری بازاریان را به خود و شاهنامه‌خوانی جلب کنند و مردم را در برابر دشمن انگیزه دهند.

آنان داستا‌ن‌های پهلوانی شاهنامه را از حفظ می‌خواندند. این گونه شاهنامه ‌‌خوانی‌ها انگیزه بزرگ جنگ در برابر انگلیس را در ذهن و روان مردم زنده و پویا نگه‌می‌داشت.