«محمد مرادی» فعال شبکه‌های اجتماعی افغانستان با انتشار مطلبی در صفحه فیس‌بوک خود از یک سرزمین رویایی با اقوام فراموش شده سخن می‌گوید.

«چترال» سرزمینی از جنس کوه اما گنجی از آداب و رسوم آریایی‌هایی باستان است. این منطقه‌ که بسیار‌ دشوارگذر است، در شمال پاکستان در مجاورت با مناطق شرقی افغانستان قرار دارد.

اگر کسی «ژن»، «دی.ان.ای»، «چهره»های اصیل و خون خالص آریایی‌های باستان را لازم داشته باشد، حتماً به منطقه چترال سر بزند. بله، منظور همان قبایل کالاش است.اقوامی فراموش شده در پهنای تاریخ.

کالاش‌ها از نگاه کتله و قوم، نژادی از اقوام «هندوآریایی» هستند که نظریه‌ای در خصوص اشتراک خونی آنان با یونانیان نیز وجود دارد.

کالاش‌ها به زبان کالاشی، زبان ناشناخته‌ای که ریشه در گویش زبان‌های آریایی دارد، تکلم می‌کنند.

کالاش‌ها آخرین جامعه‌ای هستند که کیش کهن آریایی را زنده نگهداشته‌اند. جمعیت آنها بین 5 تا 10 هزار نفر تخمین زده شده است.

آداب، رسوم، فرهنگ، اعتقادات، روابط اجتماعی و اقتصادی مردم کالاش بسیار منحصر بفرد و کاملاً متفاوت از اقوام همسایه آنان است.

جالب است بدانید که آنان مسلمان نبوده بلکه ارباب انواع یا خداها و الهگان متعددی را می‌پرستند.

لباس‌های رنگی و جذاب، موسیقی و رقص منحصر به فرد و تدفین خاص مردگان، از ویژگی‌های اقوام کالاش است.

با وجود آنکه رگه‌هایی از باورهای یونانیان باستان را می‌شود در اعتقادات آنان پیدا کرد اما شباهت کالاش‌ها به باورهای باستانی آریایی‌ها بیشتر از یونانیان است.

آنان در گذشته با مناطق شرقی افغانستان مثل نورستان، جامعه واحدی را تشکیل می‌دادند اما در یک و نیم قرن اخیر، منطقه نورستان که در آن زمان به کافرستان مشهور بود، به کیش اسلام درآمد.

با وجود آنکه برخی محققین نژاد نورستانیان را نیز مثل چترالی‌ها یونانی و اروپایی عنوان کرده اما به نظر می‌رسد که خون آریایی بیشتر در رگ‌های آنان نسبت به خون یونانیان جریان دارد.

متاسفانه در حال حاضر جمعیت کالاش‌ها رو به کاهش است که علت آن را باید در فشارهای مضاعف اقتصادی- امنیتی توسط همسایگان بی‌مروت، تنگ‌نظر و متعصب آنان جستجو کرد.